کابل ها به عنوان حامل های اصلی انتقال قدرت و سیگنال عمل می کنند و انتخاب مواد آنها مستقیماً بر قابلیت اطمینان، دوام و ایمنی سیستم تأثیر می گذارد. عملکرد مهندسی درازمدت بینشهای کلیدی زیر را در مورد خواص و سازگاری با فرآیند مواد کابل اصلی مانند عایقهای مس، آلومینیوم و پلیمر به دست آورده است.
هادیهای مسی به دلیل رسانایی عالی (تقریباً 5.96×107 S/m) و استحکام مکانیکی، انتخاب ارجح برای کابلهای برق متوسط- و ولتاژ بالا{{- میباشند. در کاربردهای عملی، میلههای مسی بدون اکسیژن باید خلوصی بیشتر یا برابر با 99.97% داشته باشند تا از افت مقاومت کم اطمینان حاصل شود، در حالی که فرآیند پیچش چند رشتهای انعطافپذیری را افزایش میدهد و برای خمش مکرر مناسب است. اگرچه هادیهای آلومینیومی تنها 30 درصد چگالی مس دارند و بنابراین ارزانتر هستند، اما مقاومت خزشی ضعیفی از خود نشان میدهند، که به افزایش سطح مقطع (معمولاً 1.5 برابر مس) یا افزودن آلیاژهای منیزیم یا سیلیکون برای بهبود پایداری اتصال نیاز دارد. پارامترهای دما و فشار، به ویژه، باید به شدت در طول فرآیند چین خوردگی پایانه کنترل شوند. انتخاب مواد عایق باید متناسب با محیط عملیاتی باشد. پلی وینیل کلراید (PVC) به دلیل هزینه کم و مقاومت شیمیایی آن به طور گسترده در سیم کشی های ولتاژ پایین استفاده می شود، اما دمای کار طولانی مدت آن نباید از 70 درجه تجاوز کند. پلی اتیلن متقاطع{19}(XLPE) از یک فرآیند اتصال متقابل با دمای بالا برای افزایش مقاومت دمایی خود تا 90 درجه استفاده میکند و استحکام الکتریکی بالاتری را ارائه میدهد، که آن را به انتخاب اصلی برای کابلهای ولتاژ متوسط تبدیل میکند. برای محیطهای مرطوب یا خورنده، یک غلاف بیرونی پلی اتیلن (PE) همراه با یک پرکننده مسدودکننده آب (مانند نخ مسدودکننده آب) میتواند به طور موثر پیری درخت آب را به تاخیر بیندازد.
علاوه بر این، طراحی محافظ کابل را نباید نادیده گرفت. نوار مسی یا نوار کامپوزیت آلومینیومی{1}}به طور موثر تداخل الکترومغناطیسی را سرکوب میکند و به ویژه در کابلهای ارتباطی حیاتی است. در حین نصب، از خمش بیش از حد خودداری کنید (حداقل شعاع خمش بزرگتر یا مساوی 10 برابر قطر سیم) و به طور مرتب مقاومت عایق و تداوم هادی را آزمایش کنید تا عمر مفید آن افزایش یابد.
به طور خلاصه، انتخاب مواد کابل نیاز به در نظر گرفتن جامع عملکرد الکتریکی، خواص مکانیکی و سازگاری با محیط دارد. قابلیت اطمینان در سطح سیستم را می توان از طریق انتخاب دقیق و ساخت و ساز استاندارد بدست آورد.
